თითქმის განადგურებული ამერიკული კინოტრადიცია


თითქმის განადგურებული ამერიკული კინოტრადიცია


რა აზრის ხარ იმაზე, კინოთეატრში პირდაპირ შენი საკუთარი ავტომანქანით შესრიალდე, მანქანიდან გადმოუსვლელად შეიძინო პოპკორნი, კოკა-კოლა და უყურო რომელიმე ბლოქბასტერს? მგონი ურიგო არ უნდა იყოს.

რა გვახსენდება ამერიკის ხსენებისას? მაკდონალდსი, კოკა-კოლა, ჯინსი, მიკი მაუსი და ბევრი სხვა.. ასეთი ასოციაციები საკმაოდ მრავლადაა და ერთ-ერთი მათგანია ავტო კინოთეატრი, რომელიც ერთ დროს ამერიკაში ძალიან დიდი პოპულარობით სარგებლობდა და დღემდე ამ ქვეყნის კულტურის ნაწილად ითვლება.

ვისაც ფილმი Grease (1978) აქვს ნანახი ჯონ ტრავოლტას მონაწილეობით, ალბათ ახსოვს ფილმის სიუჟეტი, რომელიც მეოცე საუკუნის ორმოცდაათიანი წლების ამერიკის ცხოვრების წესზე მოგვითხრობს. მას შემდეგ ძალიან ბევრი რამ შეიცვალა, დღეს ამერიკაში მილიონობით ხალხი დგას მაკდონალდსის რიგში, უყურებს სიმპსონებს და პლასტიკური ქირურგიის კეთებაში ეჯიბრება ერთმანეთს და ცოტა არ იყოს ძნელია ნათლად წარმოიდგინო თუ როგორი ცხოვრება იყო გასული საუკუნის შუა წლებში. ამ ყველაფრის კარგად წარმოდგენაში უდაოდ დაგეხმარებათ ავტო-კინოთეატრის მონახულება.

ავტო-კინოთეატრმა ორი დიდი, ამერიკული ყოველდღიური ყოფის ნაწილი გააერთიანა – მანქანა და ფილმი. მისი კონცეფცია კი შემდეგში მდგომარეობს: ღია სივრცეში დამონტაჟებულია დიდი მონიტორი და მონიტორის წინ გაკეთებულია სპეციალური პარკინგის ზოლები, სადაც ნებისმიერ მსურველს შეუძლია შეიძინოს ბილეთი, მოახდინოს პარკირება და პირდაპირ საკუთარი ავტომანქანიდან ადევნოს თვალყური ფილმის მიმდინარეობას. გარშემო დამონტაჟებულია დიდი ხმის გამაძლიერებლები, რაც საშუალებას აძლევს მაყურებელს სრულყოფილად აღიქვას ხმა.

ამ ყველაფერს დასაბამი ნიუ ჯერსის შტატში მიეცა ადგილობრივი მცხოვრების, ქიმიური კომპანიების მაგნატის, რიჩარდ ჰოლინგშედის მიერ. მისი კრეატიული წამოწყება სამოყვარულო ავტო-კინოთეატრით დაიწყო და სერიოზული სახე 1933 წელს მიიღო, ამერიკის შეერთებული შტატების საპატენტო სამსახურის მიერ გაცემული ბრძანებით. ჰოლინგშედის მიერ გახსნილ ავტო-კინოთეატრს შემდეგი სლოგანი ჰქონდა – „ვეპატიჟებით ყველა ოჯახს, მიუხედავად იმისა რამდენად ხმაურიანი ბავშვები ჰყავს“. ამ დევიზში კარგად იყო დაჭერილი ამ სახის კინოთეატრის მთავარი დადებითი მხარე – მაშინ როცა, ჩვეულებრივ კინოთეატრებში ბევრი ერიდებოდა პატარა ბავშვების თან წაყვანას, გამომდინარე მათი სიცელქიდან. ახლა კი ხალხს მიეცა საშუალება მოთავსებულიყვნენ ნებისმიერ პოზაში, საკუთარი მანქანის კომფორტულობის ხარჯზე და არავინ უშლიდათ ხელს რა საქმით დაკავდებოდნენ ფილმის ყურების პარალელურად.

თავდაპირველად საკმაო ხარვეზები აღმოაჩნდა ამ იდეას – ეს იყო ტექნიკური გაუმართაობები თუ სხვა სახის მინუსები. მაგრამ თანდათანობით დაიხვეწა და ტრადიციული კინოთეატრების კონკურენციასაც მიჰყო ხელი.

თითქმის განადგურებული ამერიკული კინოტრადიცია


ასეთი სახით ფილმის ყურება შესაძლებელია არაკომფორტული აღმოჩნდეს თუ თქვენ ძუნწი მეგობრები გყავთ და სხვის ხარჯზე გართობას ანიჭებენ უპირატესობას. საქმე იმაშია, რომ ბილეთის შეძენა ხდება ავტომანქანების მიხედვით, იმის მიუხედავად შიგ რამდენი მგზავრი ზის. შესაბამისად ცდილობენ რაც შეიძლება ბევრნი მოთავსდნენ სალონში, რაც თავისთავად არაკომფორტულ ჯდომას იწვევს.

თუ ავტომობილების ფანჯრები დაორთქლილად გეჩვენა და შიგნით საეჭვო ხმაური ატყდა, არ გაბედო და სამაშველო სამსახური არ გამოიძახო, ეს ხომ ავტო-კინოთეატრის ტრადიციაა – ავტომანქანებში გაჩაღებული სიყვარულის კოცონი. ალბათ მიხვდით, რომ საკუთარი მანქანა ტრადიციული კინოთეატრის "უკანა რიგების" მნიშვნელობას შეგიცვლით (თუმცა ამისთვის, ფანჯრების დაბურვა არ დაგავიწყდეთ). აქ ყველანაირად თავისუფლები ხართ თქვენც და თქვენს მანქანაში მჯდომნიც და ასეთ შემთხვევაში ღირს საკუთარ თავს და პარტნიორს სურვილების დაკმაყოფილების უფლება მისცე.

თითქმის განადგურებული ამერიკული კინოტრადიცია


თუმცა, შეწუხებაზე როცა ვსაუბრობთ ერთი გარემოებაც არ უნდა გამოგვრჩეს – ფილმის მსვლელობისას სპეციალურ ფორმაში გამოწყობილი, როლიკებზე შემდგარი ახალგაზრდა პერსონალი მოძრაობს, რომლებიც მანქანიდან გადაუსვლელად გთავაზობენ პოპკორნის ან კოლას დამატებას, ან სულაც სწრაფი სადილის მორთმევას. ასე რომ, სრული სიმყუდროვისგან მაინც არ ხართ დაზღვეულები და შესაძლოა დროდადრო ფანჯარაზე კაკუნით შეგაწუხონ.

მიხედავად ერთ დროს ძალიან დიდი პოპულარობისა, დღეს ავტო კინოთეატრების ხანა თავისი ლოგიკური დასასრულისკენ წავიდა. თვით ამერიკაშიც კი მხოლოდ რამდენიმე მსგავსი სახის ობიექტია შემორჩენილი. თუ უწინ მათი ციფრი 5000 -ს აღწევდა, დღესდღეობით მხოლოდ 500 აგრძელებს მუშაობას. ისიც მხოლოდ პატარა ქალაქებსა და სოფლებში და მხოლოდ ზაფხულში ფუნქციონირებს. მისი გაქრობის მიზეზად ბიზნესის არამომგებიანობას ასახელებენ.